Krótki wstęp dla czytelników

rys. Megi Mikos

Neuromitologia

opis wypadków i przypadków widzianych i opisanych przez matkę osoby z autyzmem

NEUROMITOLOGIA

 

rys. Megi Mikos

 

 

 

Echolalia

Echolalia jest bóstwem z Luster.
Mieszkają tam też Odblaski, Refleksy i Imitacje,
lecz tylko Echolalia dostała dar mówienia.

Ta piękna oszustka nie ma nawet ciała.
Cała jest odbiciem, sfałszowaną pieczęcią
pod znakami słowa.
Przedrzeźnia i powtarza
                               przedrzeźnia
                                               powtarza

Za dnia spaceruje niosąc przed sobą lustro,
w które łapie słowa jak odbłyski dźwięków.
Puszcza nim złudne zajączki na ścianie.
                                 na ścianie
                                              powtarza

I ma puste serce, z kryształowym dzwonkiem.
Kiedy kogoś zrani nieopatrznym słowem,
śmieje się srebrzyście po tafli lustrzanej,
Echolalia nie czuje
                    nie czuje
                                 nie czuje
ciężaru i powagi słowa
                     wagi słowa
                                    i słowa

Złodziejka i szachrajka, ale nieszkodliwa.
Co ukradnie -odda, co pożyczy -wyda.
Nie odpowie: dlaczego?
                              dlaczego
                                            dlaczego

Gdy straszy - to niestrasznie i nieswoim głosem.
Lecz czasem coś w niej odciśnie ślad po cudzym strachu,
więc odbiega szybko, rzuca swoje lustro,
potłuczone kawałki wpatrują się w niebo
Echo biegnie za nią
                              dlaczego?
                              dlaczego

 

Dyskalkulia

Dyskalkulia nie jest bóstwem z Chaosu,
choć żyje tam na wygnaniu.
Została przepędzona z krainy Abstrakcji
z powodu bluźnierstw rzucanych
na jej Doskonałość Matematykę.
Zabrali jej cyfry, miary i wagi, zabrali jej zegarek i sznurek,
żeby nie zrobiła takiego głupstwa jak człowiek
- główny księgowy w celi
w rubrykach "winien" i "ma"
liczący na coś więcej.

Dyskalkulia - bogini nieładu
widzi inny porządek świata.
Chodzi nad brzegiem morza,
nie wierzy liczbom i na nic nie liczy.
Przesypuje piasek w dłoniach
i widzi każde ziarenko z osobna.

Obok leży martwa mucha,
pojedyncza i skończona.
Egzemplarz życia i śmierci w jedności ze sobą.

W morzu niezliczona ilość kropel
szumi jednym głosem.
Dyskalkulia patrzy i widzi,
że codziennie zachodzi słońce.

 

Mit o skradzionym dziecku

Dawno temu bogowie wykradli ludziom dziecko.
Zatrzasnęli je w sobie. Oddali zmienione.
Zamknęli jak nasionko, wkłuli w kroplę wody,
żeby rosło w głąb siebie jak bluszcz w nerw zapuszczony,
aż wypełni się sobą, tak ciasno jak liśćmi.
i całym zostanie światem - swoim i dla siebie.

Rozmazane kontury sączą się po ścianach.
Świat skręcił w korytarze, dłuży się i ciągnie.
Wszystkie ścieżki się gniotą zaciśnięte w pięści
a dziecko jest jak embrion, który zapadł w siebie
jak w sen. Na zewnątrz ludzie - ruchome przedmioty
niepokoją je zgiełkiem i ciągną do siebie,
rozwijają mu myśli długie, blade zwoje,
rozwieszają na sznurach w liniach, cyfrach, kodach.
Rzucają ciągle słowa jak puste nasiona -
a dziecko jest człowiekiem, który nie ma formy.

Dawno temu bogowie wykradli ludziom dziecko
Oddali je zmienione, w inny plan zaszyte,
żeby rosło w głąb siebie, aż do szpiku kości.
Do tego, czego ludzie nie wiedzą o sobie.

 

Perseweracje

Perseweracje – to grupa bezgłowa,
bezkształtna plazma  i istota szara,
Jej Eminencja Ektoplazma w mowie,
która wysławia się szperając w słowach.
Mowy śmieciowe spoczęły na tronie.

Organizm stadny podobny do grzybni
obrasta myśli, pasie się na dźwiękach.
Treść żerująca pełznie już po formach,
pełznie i szuka dla siebie wyrazu.

Z wielkiego kotła dźwięków chmarą roje
urojeń chmurą fruną nad potokiem
słów, gdy urywa się kawałek zdania
i wpada w ucho dźwiękiem jak pociskiem.
Wystrzeli  zdaniem jak korek z szampana:

P e r s e w e r a c j a
Persona non grata
I znów wers wraca
n o n g r a t a n o n g r a t a

 

Tiki

Tiki to drobne, szybkie, uszczypliwe gnomy
o żabich oczach, uszach ciągle nastroszonych.
Zasiedlają te wąskie, podłużne szczeliny,
wąwozy, rozpadliny pomiędzy rzekami,
gdzie płynie cicho życie jednostajnym nurtem
- tak jak serce im tłoczy rytm mijania w ciele.

W ten rytm nieodczuwalny dla ludzkiego oka
wrzynają się zębami i ciągną do tyłu.
Napaść z pętlą na szyi, cios w nerw naprężony.
Ultradźwiękami gestów jak cieniutkim wiertłem,
wcinają się z precyzją między mowę mięśni.

Gdy zapętlą się myśli i zwiną się w rulon,
potem skręcą się w supeł wielokroć spiętrzony,
staną dęba na czubku jak na brzegu fali,
to przewrócą znaczenia do góry brzuchami
jak śnięte, śliskie cienie słów niedokończonych

I tam mówią chichotem:
Wszystko jest chaosem!
Mamy dzielić na drobne każdy gest i minę,
od nowa szybkim ruchem szarpać je na strzępy,
bełkotać w szumie rzeki, mącić nurt krwiobiegu.

Gesty mnożyć od nowa ,od no wa od no wa,
mrużyć oczy na powrót na po wrót na po wrót,
dreszcze mięśni ponawiać po na wiać po na wiać
Zgrzyt odtwarzać po zgrzycie i ciągnąć go znowu,
wstrzymać ruch innym ruchem i w ból go wprowadzać

 

Alalia

Alalia jest boginią mgły i zabłąkania.
Krople dźwięków ją męczą jak dudnienie deszczu.
Coś przeczuwa, bo dźwięki przeszywają ciszę,
spadając w jej ramiona jak ciężar z ołowiu,
ale ich nie zrozumie, nie obejmie słowem.

Perłowa, przeźroczysta - prawie nie ma ciała,
choć jego cień się snuje po pustych pokojach.
Alalia fruwa w oknie jak wzdęta firanka
i obłąkanie szuka jakiegoś wyrazu .

Ciągłe nieznajdowanie, majaczenie, tropy,
które wnikają w ziemię przysypane piachem,
zanim zdąży skierować tam niepewne kroki,
już odlatuje ptactwo zebrane nad grobem.

Alalia trochę senna a trochę zbudzona
w somnambulicznym transie ciągle kogoś woła,
macha chusteczką z okna daje tajne znaki,
ale nigdy słodyczy nie zaznała słowa.

Zawsze po drugiej stronie jest symetrią ciszy
Niema i niegotowa, aby ją wypełnić.
Krzyki są dla Alalii jak dzikie rośliny,
które kreślą w powietrzu chwiejne hieroglify

 

Kompulsje

Kompulsje są niecierpliwe jak konie na starcie.
Mają siłę zwierzęcą i rozum owadzi.
Coś im pęta kopyta i splątuje grzywy,
więc motają się w stadach skłębione i czarne.

Zawsze razem, lecz wściekłe na siebie wzajemnie.
Spięte nierozerwalnie ze sobą, z żądaniem
żeby natychmiast metę dopaść i stratować,
każdą przeszkodę rozpruć, na strzępy rozerwać.

Gdy pędzą - to przed siebie, nie patrząc na ściany,
lejce na nic, ból tylko wzmaga chęć galopu.
A gdy dotrą na metę, to nie ma wygranych.
Nikogo na trybunach, żadnego wytchnienia…

Tylko kopyta krwawe i następna meta
pali się pod nogami, niezdobyta ziemia,
w której zasiano ziarna pączkującej ulgi.
Lecz pole nie zakwitnie pod ich kopytami.

 

Natręctwa

Natręctwa  jak Kompulsje żyją w dzikich stadach.
Biegają w kołowrocie po tym samym kole,
obszarpują nogawki ząbkami jak dreszcze,
ujadające pieski na drodze do celu.
Mają kąsać i szczekać, zawracać od progu,
Gryźć myśli wciąż te same i dręczyć po drodze,
aż zamienią  drogę w przetrząsanie ściegów,
którymi szyte  wszystko na miarę obłędu
Kogo złapią - ze sforą biegnie po okręgu.

Jeszcze ra , jeszcze, zawróć, policz swoje kroki.
        Sprawdź dobrze kilka razy, jeszcze raz.
               Od końca do początku, od początku do końca
Sprawdź
             Do końca od początku, do początku od końca
       Raz jeszcze razy kilka, dobrze sprawdź
Kroki swoje polic , zawróć jeszcze raz, jeszcze

 Kogo złapią - ze sforą biegnie po okręgu.
Jeszcze raz, jeszcze, zawróć, policz swoje kroki
Sprawdź

 

Stereotypie

Stereotypie -
Półzwierzęta, półbogi, poruszają kołem,
którym życie się toczy podskórne, podziemne.
Dają wciąż jakieś znaki w bełkotliwej mowie -
machaniem, drżeniem, stukiem, kiwaniem, wygięciem.

Wystukują palcami rytm krwi, bicie serca,
warkot myśli - nim ruszą, szum słów  -nim się zbiorą.
Biegną truchtem po kładce między neuronami,
niecierpliwie stukając w swoim alfabecie
wiadomość z wnętrza życia, telegram od ciała.

Życie ma swoją mowę w tętnie i krwiobiegu.
W mięśniach prężą się słowa nieznane nikomu.
Stukot palców na stole wybija sylaby,
przemawiając do szpiku kości mięśni dreszczem.

Mówią w języku ciała, ale o czym mowa?
O postrzępieniu myśli w tkaninach materii,
gdzie wszystko zbyt grubymi nićmi jest utkane,
gdzie leżą martwe słowa jak opasłe ryby
złowione w sieć rozpiętą pomiędzy znakami.

Po cienkich liniach nerwów biegnie szyfr z kosmosu.
Nie ma chorych i zdrowych. Wszystko jest.
Po prostu.

 

Afazja

Afazja jest jak Niobe.
Matka słów utraconych.
Nieświadomie zduszonych
szeptem, co zamarł na ustach.

Wilgotną, ciężką kołdrą
okryła je milczeniem.
bujając je w kołyskach,
aż wahadło zegara
stanęło bez wytchnienia.

A potem pocałunkiem
skreśliła na ich czołach
ołowiane krzyżyki.

Niemowlęta Afazji
usnęły przy jej piersi
ssąc jej zatrute mleko

Z rozpaczy Afazja potrafi tylko krzyczeć.
Bez słów.

Mutyzm

Mutyzm można zobaczyć
w postawie żołnierza
– jakby kij połknął.
Postawiono go na straży słów,
by nie mogły z niego uciec.
Słowa w nim sztywno
uwięzione siedzą
po sam czubek głowy.
Usta ma zaciśnięte,
umie mówić, ale nic nie rzeknie.
Wojowniczy i bojaźliwy
- równo po połowie.
Został skazany na milczenie,
które przyjął z ulgą
i wściekłością niemą.
Więc targają nim słowa
miotają nim krzyki,
język zasznurowany
za sztyletami zębów
utknął kołkiem i piecze.
Czasem wypluje jakieś słowo
i wstydzi się bardzo,
albo szepce do siebie
kiedy nikt nie widzi.
Czasem powie na ucho
wybrańcom bogów
co myśli o tym wszystkim.
Wtedy zwalniają go ze słowa,
i rozplątują mu język.
Niech idzie między ludzi
błąkać się na wygnaniu.
Między słowami jest miejsce
na cały świat nienazwany.

Melancholia

Powietrze wisi jak szmata, a tępy nóż przeciął ciszę.
Świat rozpołowił się w głowie, a strużka myśli wycieka
tam gdzie brudna jest ziemia, gdzie mętne niebo wypływa,
gdzie stoją rzeki i łąki, gdzie czas kiwa się na boki.

Mieszka tam Melancholia - bogini od zniechęcenia.
W pradolinie po płaczu, w rozległej dolinie smutku,
czas jej mija do tylu, rozwija szare bandaże,
aż odsłoni się rana. Ból już dawno nie parzy.

Poniżona przez bogów, żeby trwała bez celu
uparcie stoi w miejscu. Wrasta w siebie jak drzewo,
aż zdrewnieje do końca. Nigdy nie pyta dlaczego.

Dlaczego? Są takie miejsca wymarłe, gdzie pytań
nikt nie stawia. Są takie miejsca jak sama
odpowiedź do pytania, którego nikt nie zadał.

 

 

rys Megi Mikos

 

 

Dziwadło

takie dziwadło urosło długie nogi ma patykowate

włosy ma sterczące oczy ptasie i pstrokate

pytał je ktoś jak się nazywa a ono w śmiech

i śmiało się długo długo po ostatni dech

trzeba było podnosić za ręce długie tarmosić

stawiać na nogi na rękach nosić

podnosić z podłogi kiedy znów upadło

na krześle sadzać przytrzymać dziwadło

w pasie ręce zapleść na brzuchu nogi postawić

żeby nie spadło na podłogę spadnie i się zabić

może o mój Boże mój Boże wszystko beznadziejne

ono takie nieskładne nieporadne chwiejne boli

je coś chyba w środku jest łamliwe woli

widać pozostać takie niemożliwe trzeba je

zostawić sobie samemu i nie patrzeć na nie

nawet z ukosa ukradkiem może samo wstanie

 

Wykradanie

Świat ma wiele pięter i swoje podziemia

Zabieranie dziecka odbywa się powoli.
Czas ma blade palce, długie jak kłącza chciwej byliny.
Podziemny wysłannik światła z chorobliwej hodowli
umie je wyplątać ze świata. Odciąć od ziemi. Złapać.
Zasadzić jego umysł, aż wypuści korzenie.
A ciało porzucić ludziom jak łuskę zdjętą z nasiona.

Aż w końcu budzisz się z pustym dzieckiem.
Jego myśli wrosły w inną ziemię,
jego słowa - bez drzwi,
oczy - zamurowane pokoje.

Nie wiadomo kiedy zabrało je coś,
co rośnie jak nowotwór-
bez światła, powietrza i wody
i toczy do końca innym życiem.

I wtedy myślisz o tym, aby wniknąć w ziemię,
przepłynąć miąższ kamienia, przejść na drugą stronę.
Wejść tam, gdzie inne piętro świata, gdzie jego podziemia,
gdzie rosną dziwne rośliny w języku życia,
które mówią do dziecka w nieznanej mowie.

Chcesz dostać się tam, wykraść swoje dziecko,
na nowo wyłuskać z kosmosu ,otoczyć słowami.
Chcesz wejść tam , gdzie rozdziela was jego choroba.
Nie wiesz jeszcze, że możesz przejść na jego stronę.
Lecz nie ruszaj się z miejsca. Kochaj i bądź przy nim.

 

Koślawa ballada o zmienności losu

(Wiersz szyderczy i kiczowaty jak ona sama)

Było dwoje dziwaczków
Mieszkali pod krzaczkiem
Ona była dziwaczką
I on był dziwaczkiem
Mówili w języku roślin
Kreśląc kształty w przestrzeni
I coraz wyżsi rośli
Jak inne płody ziemi
echo la echolalia

Ale bajka lubi się gmatwać
                                               i jak szkło zazgrzytać
      Zesłać wilka
                                              rymy pogubić
                               rytmem zamieszać
        Dysharmonia
                                                  dysgrafia
                                                                     i dyskalkulia
Dysonans
                     i dysharmonia

                                             Teraz zamieszka tu trudność wszelaka
                                             Ładne będzie się bratać z brzydkim
                                             Proste z trudnym a czarne przykryje białe

Było dwoje dziwaczków       
Mieszkali pod krzaczkiem
Ona miała padaczkę
A on był dziwaczkiem
echo la echolalia
dyskalkulia alalia

 

Gniazdo

W gnieździe uplecionym z rzeczy  przypadkowych
zamieszkał młody człowiek i karmi chorobę wielkim głosem.

Szerszeń krąży nad gniazdem, niech go strzegą gładkie
elipsy myśli, niech nie zderzają się z sobą
orbity na głową. W aureoli z bzyczących owadów,
natrętnych myśli, układa każde słowo na nowo.

Nikomu nie udało się tam wejść, mimo, że był wpuszczony.
Logika gnie się w kolanach z gumy, odbija się od ściany.
Zanim zapukasz- porzuć miliony lat, którymi masz
wybrukowane w głowie, te  pasujące kostki DNA
złożone w funkcjonalny wzorek.

A gdy zapętlą się wątki ( a tak się stanie) i porwą się nitki w głowie,
coś za włosy pociągnie go do krzyku, przesunie głosem
po podłodze. Zapadną się obrysy,  spłyną smugi po ścianie,
a gniew człowieka obróci się przeciw tobie.

Będziesz musiał odejść z garścią domysłów
gubiąc je na schodach, nieprzydatne, skulone w sobie.

 

Nakarmić kota

Oto krok w stronę świata
W stronę kociego burczenia w brzuchu
Wysiłek zatrzymania myśli
Mocowanie się z lokomotywą
Odszukanie miejsca
okoliczności
czasu

Rozpoznać kota
Zlokalizować miauczenie
Szybka translacja
skutku na przyczynę
Decyzja
Kiełbasa
Nóż
Miska
Uśmiech

Michał
jesteś wielkim człowiekiem
Nie tylko dla kota

 

Pola

Pola mieszka za szafą. Pochodząc pukamy.
Hej, Pola gdzie się skryłaś? - odpowiada Pola
i szuka siebie wokół, przygląda się ścianom.

Trzeba przejść przez dwie bramy. Pierwsza ma dwa skrzydła.
Anioł rozkłada ramiona skrzypiąc zawiasami.
Potem suchy korytarz. Ciemno. Długa droga.
Drewniana podłoga skrzypi i chwieją się ściany.

Druga brama jest pusta, ma otwarte oczy.
Oczy zarosły drewnem i patrzą do tyłu.
Nie ma przejścia. To wszystko jest zamknięte w sobie.
Nie ma klamek i znaków. I żadnej szczeliny.

Jedynie w słojach drzewa czas zostawił ślady:
blizny po dorastaniu, obręcze na szyi.
Miazga narosła powoli a ściany zgęstniały
W miąższu drzewa jak syrop przeciągną się soki,
ugrzęźniemy w domysłach - gdzie skryła się Pola?

Pola mieszka za szafą.
I w koronie drzewa.

Ola

Ola jest schowana za ruchem. Ruch ją odgradza od świata.
Jest mocniejszy od rąk, które ją trzymają,
bo można przyczepić do ziemi jej ciało, ale Ola nie wyjdzie.
Krąży po orbitach między synapsami. Brak łączności z ziemią.
Sygnał jest za słaby.
Z oddali dochodzą dźwięki zamkniętej zabawy.

*

Paulina

Paulina wtopiona w bazaltową figurkę
przeciera oczy, rozpruwa kamień jak bibułkę
długimi rzęsami, filtruje światło do ścieżki, którą wykuli w niej ludzie.
A ścieżka jest lekko przymknięta i wije się jak tunel.
Na zboczach wiszą słowa odwrócone plecami.
Paulina urywa skrawki zdań ze ściany.
Pod nimi wyryty relief, zatarty szyfr w kamieniu
opowiada urywki z księgi rodzaju ludzkiego

 

Karuzela dla Krysi *

Inne dzieci mówią o niej
ta Krysia co nie mówi
ale ona nie wie o tym
i nie odpowie
Bo nie ma słów dla Krysi

Ale Krysia dobrze wie
co do niej mówi karuzela
co obiecuje i czym kusi
i że dotrzymać umie słowa

Na pewno ją weźmie wysoko
i uniesie nad ziemię
będzie jej mówić
w języku karuzel
że jest coś dobrego na świecie
wirowanie
i kręcenie
śmiech
i łapanie cienia
I że życie
życie jest dobre
kiedy trochę zawróci w głowie

Wszystko wtedy mówi Krysi
że ma rację ta karuzela

* Krysia zmarła w maju 2020 r.

 

zaginięcie sznurka

Puszczają zatrzaski w mózgu
Pęka mina
Trzaskają powieki
Uśmiech rozjeżdża się na boki
Balon pękł w uchu
Myśl zawisła na drucie

Uwaga
Błąd systemu
Przeciążona linia
Awaria

       Zaginął sznurek

System nie przewidział
Choroby w rodzinie
Skontaktuj się z serwisem

Wystraszona mysz
Przebiega po głowie
Co robić
Co robić
Od ściany do ściany

Otworzyć oczy
Poszukać świętej
Koczującej w pobliżu
Cierpliwości

Pozwól nam przeżyć pięć minut
I jeszcze pięć
A potem
Zobaczymy

 

Obcy

Jeżeli nie znasz żadnego kosmity
Przyjdź do nas
Poznasz go
gdy siedzi
przy naszym stole
w kuchni
i je zupę ogórkową

Obcy
składa się przeważnie
z wody
jak my wszyscy
tu zebrani
Ma lekko odstające uszy
i krzywy zgryz
bo ortodonci nie leczą kosmitów

Myśli obrazami
jakby miał w głowie projektor
Ale nie łudź się
To nie film
science fiction
kiedy krzyczy
albo płacze
Obcy ma uczucia
i powody

Jego łzy
są takie same
jak łzy twojego dziecka
ale w nich ściśnięta do kropli
rozpacz tego świata

Niektórzy chcieliby go wysłać w kosmos

Ale on uparty jest
przybył do nas
i chce mieszkać między nami

Gdzie jego stół
jego łóżko
i jego zupa ogórkowa

 

Ona nie wie jeszcze

Mijam ją chyba czasem na ulicy.
Idzie spokojna i prowadzi wózek.
Wózek pnie się w górę. Dziecko rośnie.
Nic, co było otwarte nie jest zamknięte
Wyjście jest jedno, a dróg tysiące.

Chyba czytam jej listy w internecie.
Na forum dla matek pyta kiedy podać marchewkę?
Mąż jej mało pomaga, chce schudnąć pięć kilo,
czuje się zmęczona, chce wrócić do pracy,
a na razie ogranicza kontakty z teściami.

Niczego nie planuje, nie ma większych ambicji,
Tenis i jazda konna - przesada, angielski - tak,
to dzisiaj podstawa.
Żeby było szczęśliwe. Dobra szkoła. Kiedyś.
Kreatywność. Twórczość. Żeby było sobą.

Każde dziecko rozwija się w swoim tempie.
Einstein też nie mówił do trzeciego roku życia

Ona nie wie jeszcze.
Na razie cieszy się, że dziecko jest zdrowe
i ładnie przybiera na wadze.

 

Tworzenie świata

( plątanie)

Już się świat tworzył
Już był na rozbiegu
Miał już okręcić się wokół niego
I znaczenie miał mieć gdzie popadnie
Wszędzie układać miało się dokładnie

Wiadomo dlaczego
Żeby nic nie spadło
Z niego

Ale nic nie wyszło bo nie trzymało
Odczepiło się gdzieś i pokołowało
Świat rozleciał się i puściły sznurki
Popękały zaczepy i dziurki

Wiadomo czemu
Bo świata nie da się zrobić samemu

Wtedy wybiegł z domu i krzyczał ze złości
Mały wariat nieletnie diable w piórach

 

Świat

Znam chłopca
który nim zaczął mówić
postradał słowa

Słowa nie trzymały się niczego
Opadały jak strzępki papieru podarte
cudzą ręką

Padał śnieg
padał deszcz
padały słowa

Forma przechadzała się obok treści
po ścieżkach w jego głowie
gdzie wydreptała inny chaos
niż ten który znamy

Któregoś dnia
jakieś słowo wpadło mu do głowy
i trafiło tam gdzie było światło
Wypączkował z niego świat
na cienkiej łodydze
i bujał się jak balon na nitce
poruszany dźwiękami

Ludzie mówili
że to nic nie znaczy
Że to echo
odbity cień znaczenia
zatykali mu oczy żeby nie szedł za nim
odludną drogą

Ale to jedno słowo
mówiło mu o wszystkim
i ani słowa więcej
jestem
jesteś
jestem

 

Pantomima

Matkom specjalnej beztroski

Dziś odegrała starą pantomimę,
bez słów choroba przeszła jej przez gardło.

Jej dzieciak w sklepie rozkrzyczał się głośno
(Rozstrzelać matkę!) Padło kilka spojrzeń.
I trup się ściele na podłodze ,dziecko
głos ma donośny, wali się po głowie.

Pora zatańczyć, nim ją podziurawią
wszystkie końcówki statystycznych pików,
uwierać mogą - lecz nie na widoku.

Miotacz spojrzenia i głowa wysoko.
Trudno, niech się drze, wszystko pod kontrolą.
Wrzaski łagodnie unisono ręką
w tunel wprowadzić miękko głaszcząc głowę.
Bardzo cię proszę uspokój się wreszcie

Dezorientacja sunie już po szynach
z pytań co wiszą jak śledzie na sznurku.
Z każdego oka belka się wysuwa,
ostro spojrzeniem wkłuwa się do środka:
O co tu chodzi? Czy skórę mu złoi?

W ostatnich krokach tego menueta
przytulić dziecko i dostać od niego
w gębę na odlew
I nic nie powiedzieć

Cisza zapadła się miękko w domysłach

Aaa, już wiadomo
chore umysłowo

Zapłacić w kasie, wyjść prosto po linie,
która wystaje z każdej pary oczu.
Potem się potknąć na własnym zakręcie.
Zdjąć buty,
cisnąć w obolałe serce.

 

List w przyszłość

Kiedy będziesz wysoko, pomiędzy piętrami
a stukot moich butów umilknie na dobre
- nie biegnij za mną, nie szarp klamek.
Zejdę po schodach z twoim lękiem we mnie,
zamkną mi w oczach strach o ciebie.

A ja już tylko w tobie przeplatać się będę,
urywkiem szyfru w żyłach, kruchą nicią w kodzie.
Półnutą w innej partyturze,
ukrytym dźwiękiem w kakofonii.
Nie wiem jak wtedy ci odpowiem:
Nie bój się, wszystko będzie dobrze...